Organizacja pisania

Żale i radości wszystkich początkujących na niwie.

Moderator: RedAktorzy

ODPOWIEDZ
Awatar użytkownika
Bebe
Avalokiteśvara
Posty: 4807
Rejestracja: sob, 25 lut 2006 13:00

Post autor: Bebe » sob, 14 lip 2007 11:08

Z pozycji czytelnika mogę powiedzieć, że dziwi mnie autor, który pisze coś nie znając zakończenia. Czyli pisze i nie wie do czego dąży...? to jak wtedy ułożyć opowieść, odpowiednio porozkładać akcenty, wprowadzić kluczowe postaci i całkowicie poboczne wątki w taki sposób, żeby na końcu związały się w jedno? A potem człowiek czyta, że gdzieś był jakiś artefakt, ale on się autorowi zawieruszył, bo w wymyślonym na samym końcu zakończeniu już był niepotrzebny. Tylko po co w takim razie wcześniej jeden rozdział poświęcono temu jakże ważnemu artefaktowi.
Z życia chomika niewiele wynika, życie chomika jest krótkie
Wciąż mu ponura matka natura miesza trociny ze smutkiem
Ale są chwile, że drobiazg byle umacnia wartość chomika
Wtedy zwierzyna łapki napina i krzyczy ze swego słoika

Awatar użytkownika
Dabliu
ZakuŻony Terminator
Posty: 3221
Rejestracja: wt, 22 sie 2006 20:22
Płeć: Mężczyzna

Post autor: Dabliu » sob, 14 lip 2007 11:41

Większość doświadczonych autorów ma mniej lub bardziej dokładny konspekt, zanim usiądzie do pisania. Zdecydowana większość zna zakończenie. O ile mi wiadomo, to na naszym podwórku chyba tylko Andrzej Ziemiański pisze nie znając zakończenia (jeśli się mylę to mnie poprawcie). I jak myślicie - dlaczego wszyscy twierdzą, że I tom Achai - super; II tom - średni; III tom - kicha...?

Awatar użytkownika
Lafcadio
Yilanè
Posty: 3507
Rejestracja: czw, 09 cze 2005 17:57

Post autor: Lafcadio » sob, 14 lip 2007 11:46

Dabliu pisze:O ile mi wiadomo, to na naszym podwórku chyba tylko Andrzej Ziemiański pisze nie znając zakończenia (jeśli się mylę to mnie poprawcie). I jak myślicie - dlaczego wszyscy twierdzą, że I tom Achai - super; II tom - średni; III tom - kicha...?
Kres też.
Ja mam śmiałość to panu powiedzieć, bo pan mi wie pan co pan mi może? Pan mi nic nie może. Bo ja jestem z wodociągów.

Awatar użytkownika
Gustaw G. Garuga
Psztymulec
Posty: 994
Rejestracja: pt, 10 cze 2005 11:02
Płeć: Mężczyzna

Post autor: Gustaw G. Garuga » sob, 14 lip 2007 11:46

Ktoś może rzec, że skoro Ziemiański publikuje i sprzedaje, to znaczy, że ta metoda ma pełną legitymizację i jako taka nie powinna być wyperswadowywana młodym autorom;-) Rzeczywiście jednak jest tak, że szansa na zaistnienie tekstem napisanym "z rękawa" jest daleko mniejsza niż tekstem powstałym w oparciu o plan - chodzi po prostu o prawdopodobieństwo napisania tekstu z rękami nogami i głową, które to prawdopodobieństwo jest znacznie wyższe, jeśli pisanie jest zaplanowane.

Awatar użytkownika
zyto
Mamun
Posty: 176
Rejestracja: wt, 01 maja 2007 17:08

Post autor: zyto » sob, 14 lip 2007 13:24

Kiedyś wyczytałem, że Lem najbardziej lubił siadać przez czystą kartką i patrzeć, co mu wyjdzie... ale mogę się mylić, bo gdzie to wyczytałem, tego nie przytoczę:)
Wracając do tematu, również uważam, że planów używać trzeba. Jak najbardziej. Tak samo pomysły należy zamykać w notatnikach, aby nie odleciały. Jednak, z drugiej strony, nie można zamykać się na eksperymentowania i okazjonalne ryzyko "bezplanu". Tyko, że wtedy szanse na napisanie czegoś dobrego drastycznie maleją.
Here's Johny.

Awatar użytkownika
Czarna
Mamun
Posty: 180
Rejestracja: ndz, 17 cze 2007 20:50

Post autor: Czarna » sob, 14 lip 2007 16:25

Zgadzam się, konspekt powinien byc. Warto pierw naszkicowac poszczególne sceny, jak i zrobic krótką charakterystykę poszczególnych bohaterów. Opowiadanie musi byc przemyślane żeby miało ręce i nogi. Ostatnio poszłam na żywioł, napisałam opowiadanie i wyszła kaszana. A tak chciałam coś wrzucic na warsztaty ;-)

Awatar użytkownika
Gustaw G. Garuga
Psztymulec
Posty: 994
Rejestracja: pt, 10 cze 2005 11:02
Płeć: Mężczyzna

Post autor: Gustaw G. Garuga » sob, 14 lip 2007 18:49

Chciałbym jedną rzecz wyklarować. Pojawiają się tu nazwiska Ziemiańskiego, Kresa i Lema, którzy to autorzy mieliby jakoby pisać bez planu. Być może tak jest, nie wiem. Rzecz w tym, że to wyższa szkoła jazdy, i młody autor, który powie, a jak Ziemiański tak może, to i ja, przepadnie, bo zbyt słabą ma rękę, żeby takie zadanie udżwignąć.

Awatar użytkownika
Lafcadio
Yilanè
Posty: 3507
Rejestracja: czw, 09 cze 2005 17:57

Post autor: Lafcadio » sob, 14 lip 2007 19:23

Gustaw G. Garuga pisze:Rzecz w tym, że to wyższa szkoła jazdy, i młody autor, który powie, a jak Ziemiański tak może, to i ja, przepadnie, bo zbyt słabą ma rękę, żeby takie zadanie udżwignąć.
Nie mam co prawda Twoich doświadczeń w tej materii, Dawidzie, ale odnoszę wrażenie, że to nie kwestia doświadczenia, ale sposobu pracy umysłu i tego czym im (autorom) tak wygodnie pracować.

U mnie nie ma żadnej organizacji pracy, za dużo blokad, wszystkie przeszkadzają i jeszcze się z nimi motam ;] Ale pewnie w końcu dam radę. Z planem, bo ta metoda się u mnie sprawdza (raz już się sprawdziła).
Ja mam śmiałość to panu powiedzieć, bo pan mi wie pan co pan mi może? Pan mi nic nie może. Bo ja jestem z wodociągów.

Awatar użytkownika
Gustaw G. Garuga
Psztymulec
Posty: 994
Rejestracja: pt, 10 cze 2005 11:02
Płeć: Mężczyzna

Post autor: Gustaw G. Garuga » sob, 14 lip 2007 20:09

Chodzi raczej o to, że wśród początkujących autorów odsetek tych, którzy są w stanie pisać "czytalne" teksty z głowy jest mniejszy, niż pośród autorów doświadczonych. Mając pewne wzorce, chwyty, jak zwał, tak zwał, opanowane, autor doświadczony niekoniecznie musi już tak polegać na rusztowaniu, jakim jest konspekt. Autorowi młodemu bez tego tekst w zdecydowanej większości przypadków się zawali. Zwłaszcza w fantastyce, która lubi klasyczną formę i fabułę słusznej długości. W stanie weny to można napisać niezłego króciaka czy opko awangardowe, nie poukładaną opowieść. Pisząc z konspektu, po prostu zwiększamy swoje szanse. Oczywiście IMO ;-)

Matheous

Post autor: Matheous » sob, 14 lip 2007 22:06

Hm. Nieznajomość zakończenia a nieznajomość fabuły to dwie różne rzeczy. Może doprecyzuję, o co mi chodziło - jeżeli zaczynamy pisać, mamy zazwyczaj w głowie, jak akcja ma się toczyć i jak zakończyć. Tak jest zawsze, ok, i rzeczywiście aż chce się dotrwać z opowiadaniem do tego momentu, gdy będziemy wiedzieć, że czytelnik może już zamknąć książkę/xnąć okienko/przewrócić stronę w gazecie/etc. z poczuciem, że 'coś się skończyło'. Rzeczywiście autor aż rwie się, by w końcu napisać tą kulminacyjną scenę, która jak na złość tkwi w wyobraźni i nie chce wyleźć. Ale jeżeli zaczniemy pisanie, mając tą scenę już *napisaną*, wiedząc, że oto już jakaś wersja ostateczna, że całe pisanie to już tylko doprowadzenie wszystkich nitek do tego jednego kłębka, którego nijak rozplątać, zmodyfikować... No, to jakoś tak mija zapał. Skoro pisząc chcemy tylko dobrnąć do jakiejś sceny, to po co pisać, gdy tą jedną scenę już mamy?
Poza tym, w toku pisania zawsze pojawią się różne pomysły, modyfikacje tego pierwotnego, inspirowane czy to przypadkowym zdarzeniem, czy filmem, czy książką, czy czymś zupełnie absurdalnym, jak interesującym deseniem plamek na skrzydłach przelatującego motyla. I o ile modyfikowanie rozpisanego już konspektu raz po raz może doprowadzić do cholernego bałaganu - zresztą, zawsze łatwiej coś pisać od nowa, niż grzebać w środeczku i rozpieprzać całą konstrukcję - tak umieszczając to po prostu 'w głowie' odkrywamy, że nowy pomysł grzecznie zajął miejsce przy szeregu starych i tylko czeka na swoją kolej.
Tak przynajmniej ja mam, wiadomo, że myśli różnych ludzi krążą różnymi drogami ;)

Awatar użytkownika
Gustaw G. Garuga
Psztymulec
Posty: 994
Rejestracja: pt, 10 cze 2005 11:02
Płeć: Mężczyzna

Post autor: Gustaw G. Garuga » sob, 14 lip 2007 22:24

Matheous, trochę niepotrzebnie piętrzysz problemy. Ja nie mam żadnych kłopotów z modyfikacją konspektu, jeśli po drodze przyjdzie mi do głowy jakieś lepsze rozwiązanie. I nie sądzę, żebym był w tej mierze ewenementem. Trzymając się analogii z rusztowaniem, po prostu przerzucam kładkę w jakieś inne miejsce, doczepiam nowy moduł, wspinam się wyżej, i tyle :-)

Dlaczego warto znać zakończenie, to już pisałem. Wiele rzeczy, które robimy, polega na tym, że mamy jakiś przewidywany finał, do którego dążymy, podporządkowując mu wykonywane zadania. Czemu z pisaniem miałoby być inaczej? Ale trochę niewłaściwie uznajesz, że w opowiadaniu liczy się tylko zakończenie. A przecież po drodze może być od groma i ciut ciut równie ciekawych rzeczy, bez których zakończenie nie ma planowanej siły. Opowiadanie to całość, i dlatego warto mieć ogólny zarys zanim się siądzie do przedstawiania go osobie trzeciej.

Ale nie ma musu. To tylko sugestia autora, który dobrze pamięta, ile mu zabrało dojście do poziomu drukowalności i chciałby innym trochę tę drogę skrócić :-)

Awatar użytkownika
Hitokiri
Yilanè
Posty: 3642
Rejestracja: ndz, 16 kwie 2006 15:59
Płeć: Kobieta

Post autor: Hitokiri » ndz, 15 lip 2007 00:21

Matheous pisze: Rzeczywiście autor aż rwie się, by w końcu napisać tą kulminacyjną scenę, która jak na złość tkwi w wyobraźni i nie chce wyleźć. Ale jeżeli zaczniemy pisanie, mając tą scenę już *napisaną*, wiedząc, że oto już jakaś wersja ostateczna, że całe pisanie to już tylko doprowadzenie wszystkich nitek do tego jednego kłębka, którego nijak rozplątać, zmodyfikować... No, to jakoś tak mija zapał. Skoro pisząc chcemy tylko dobrnąć do jakiejś sceny, to po co pisać, gdy tą jedną scenę już mamy?
U mnie to jest tak, że siedze sobie, piszę, piszę, piszę i w głowie mi siedzi jakaś scena [niekoniecznie zakończenie] i jak najszybciej chcę do niej dojść, bo aż mnie ciśnie ;) jeśli piszę bez planu, to wtedy, aby dojść do tej danej sceny wymyślam inne, tak na szybkiego i w końcu dochodze tam gdzie chcę. A jak piszę z planem i mam rozplanowane co, gdzie i jak, to zawsze jedna z tych scen tak ładnie mi się zwizuwalizuje, szybciej niż inne i aż się chce pisać, chociaż by po to by do niej dojść. I piszę sobie radoście, a gdy już dochodzę do celu to wtedy pisze się jeszcze fajniej ;) Ale to tylko takie moje wynurzenia, a ja bardzo początkująca jestem.
A konspekty są git. Tyle, że trzeba było pierw dostać w dupę by dojść do tego wniosku.
"Ale my nie będziemy teraz rozstrzygać, kto pracuje w burdelu, a kto na budowie"
"Ania, warzywa cię szukały!"

Wzrúsz Wirusa! Podarúj mú "ú" z kreską!

Awatar użytkownika
Montserrat
Szczurka z naszego podwórka
Posty: 2053
Rejestracja: ndz, 17 gru 2006 11:43

Post autor: Montserrat » ndz, 29 lip 2007 05:26

Ja także z tych początkujących. I różne sposoby testuję.
Jak wypunktuję sobie w kajeciku co gdzie i jak to mi szlag opowiadanie trafia, bo skoro streszczone, to po cóż pisać? - przynajmniej tak mi funkcjonuje podświadomość bo z opracowanych w pełni konspektów zwykle wychodzi straszny gniot. Zwykle więc "chodzę" z pomysłem kilka dni, czasem i więcej, zapisuję jakieś urywane myśli, układam wszystko w głowie... Najczęściej miewam zakończenia i początki, środek wypełniami to mi sporo zajmuje, bo staram się wypełnić czymś istotnym, nie robić zapchajdziury. No i potem mam wielką nadzieję, że się uda.
Co do pisania bez znajomości zakończenia - raczej nie próbuję, najpierw wolę się nauczyć swobodnie "prowadzić fabułę". Potem, może, kiedyś - odważę się, ale na razie to chcę się nauczyć pisać "równo" i ufać swoim pomysłom i stylowi.
"After all, he said to himself, it's probably only insomnia. Many must have it."

Awatar użytkownika
Dabliu
ZakuŻony Terminator
Posty: 3221
Rejestracja: wt, 22 sie 2006 20:22
Płeć: Mężczyzna

Post autor: Dabliu » ndz, 29 lip 2007 11:52

Jakiś pisarz powiedział kiedyś, że opowiadanie jest tylko pretekstem do opowiedzenia pointy. Nie do końca się z tym zgadzam, bo przecież rzeczy wartościowe można zawrzeć właśnie w rozwinięciu, zakończeniem jedynie podkreślając całą resztę, ale coś jest na rzeczy...

Awatar użytkownika
Gustaw G. Garuga
Psztymulec
Posty: 994
Rejestracja: pt, 10 cze 2005 11:02
Płeć: Mężczyzna

Post autor: Gustaw G. Garuga » ndz, 29 lip 2007 13:15

Coś istotnie jest na rzeczy, ale tylko w tych opowiadaniach, w których właśnie o pointę chodzi. W fantastyce jednak oprócz (czasem też zamiast) pointy chodzi też/raczej o np. opisanie świata. W tym sensie ów 'pretekst' jest równie, jeśli nie bardziej istotny.

Niemniej jednak dobra pointa może opowiadaniu tylko pomóc. I dlatego warto znać zakończenie przed zabraniem się do pisania. Nawet, jeśli w trakcie zmienimy je na inne:)

ODPOWIEDZ